پـساغــــــــــــــــــزل4

" هیهات من الذله"

yeshkindj — Tue, 29 Dec 2009 10:44:27 GMT

سلام

وتسلیت

خورشید بی سر

سلام حضرت خورشید بی سر،آقا جان

سلام ظهر عطش،شوق پرپر آقاجان

چه حاجت است به پیشانی تو سنگ زدن

نمیبرند مگر از شما سر،آقاجان؟

وچشمهای تو دیشب چقدر باریدند

کجاست دست علمدار لشکر ،آقاجان؟

قصیده های جهان تا همیشه دلتنگند

برای قاسم وعباس واکبر،آقاجان

وبغض کرده نگاهم غریبیت را باز

سلام بر تو وبر داغ اضغر،آقاجان

یاحق

حواشی×

yeshkindj — Wed, 25 Nov 2009 08:31:18 GMT

به نام خدا

سلام به همه

منتظر نظر شما هستم

سکووووووووووووووووووووووووووووووووووت

تلخست لحظه های جهانی بدون تو

به انتهای این جاده که می رسی

هنوز زمستان ورق نخورده

اتفاقی نمی افتد

وشعرها سبز می شوند با آخرین سمفونی گریه ها

حالا فرقی نمی کند

سرما دل بسوزاند

یا

حال وهوای دیگری

مهم نیست

کسی مرا به یاد تو انداخته

یا

تو را به یاد کسی

"هی شعر پشت شعر... دلم شور میزند"

حسی شبیه یک نگرانی بدون تو

حالا کنار نیمکت خالی نشسته ام

تصویر کن فضای زمانی بدون تو!

دارد درون گیجی من راه می رود

دارم شبیه متن روانی بدون تو

تکثیر می شوم به همین سطرهای سرد

افتاده عشق از هیجانی بدون تو...

"حالا برای اینکه غزل فلسفی شود"

حالا برای اینکه بدانی بدون تو...

" ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد"

*هی فال پشت فال،دلم شور می زند
هی زنگ،زنگ،زنگ...دِ ناجور می زند

· مریم حقیقت

* حالا برای اینکه غزل فلسفی شود

باید در انتظار گودو گریه کرد وبعد...

بخوانیدش در

http://haghighat2058.persianblog.ir/

مریم حقیقت

* ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

فروغ

یاحق

yeshkindj — Sun, 11 Oct 2009 08:17:18 GMT

به نام خدای مهربون

اين روزها درگيرم اگر نمي آمدم يا كمتر مي آييم.

ديروز 18 مهر تولدم بود كه.................................................................................

زاينده رود من زنده به چشمهاي توام!(البته اين روزها زاينده رود،زنده رود هميشگي نيست)

اینم یه شعر بعد از مدتها؛

برای بوسه ی لبهات تشنه تر شده است

وهر چه جز تو در این سینه بی اثر شده است

تویی بهانه ی شیرین شعرهای دلم

به یمن نام تو احساس شعله ور شده است

مرا پناه بده در میان دستانت

که نیستی ودلم بی تو در به در شده است

قبول کن که ببارم به روی شانه ی تو

که چشمهای من از عشق ،گریه تر شده است

بخواه گم بشوم در نگاه تو وقتی

تمام زندگیم در تو مختصر شده است.

ياعلي

نامه

yeshkindj — Thu, 10 Sep 2009 11:02:18 GMT

به نام خدا

سلام

می خواستم با دوتا شعر به روز کنم اما دیروز که سایت سمانه نائینی را خواندم که در اعتراض به حضور در بیت رهبری وشعر خوانی بود وکامنتهایی تهمتهایی ناروایی با نامهایی مثل میر حسینیِ،ناشناس...یا هر کوفت وزهرمار دیگه ای

دیروز که خیلی چیزها شنیدم وبغض همه ی روزهایی که پیش از این دیده وخوانده بودنم وادارم کرد به مریم گله کنم که چرا؟

اینهمه سکوت چرا

واو برایم نوشت ومن تصمیم گرفتم نامه اش را در همین پست بگذارم شاید تو هم بخوانی ومثل من.....

با هم بخوانیم

هوالعلی

به زهرا رفیعی وهمه ی دوستان خوبم که بیداری وجدان را در فریادی مشترک درد میکشند

سلام دوست خوبم

چرا میرنجی؟

مینویسمت الان شاید فردایی که میتواند روز بعد از شب قدر/23ماه رمضان/باشد دیگر به نوشتن نباشم این روزها پرم

اجازه بده روی صحبتم را برگردانم به:

سلام دوستی که نا خواسته به من لطف داری با تهمتهایت با بدگوئیهایت وبا کارشکنیها وهرچه که فکر میکنی به من ضربه بزند

تعجب نکن دلم را بریت خواهم نوشت

من کلن مبهمم ربط سطرهایم را به ذهنت بسپار شاید خواندنی شدم

به بعضی بیتهای غریب ،/عجیب معتقدم

بیتهایی مثل:

پیش خدا هر که مقرب تر است

بیشترش جام بلا میدهند

اگر با من نبودش هیچ میلی

چرا ظرف مرا بشکست لیلی

هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت

گندم از گندم بروید جو ز جو

...

وسطرهای ازجنس:

مردی از کنار درختان خیس میگذرد

چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند

ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم می رسیم و آنگاه خورشید بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد

در ساکت ِ بزرگ به من دوختند چشم.
برخاستم ز جاي، نهادم به راه پاي، و در راه ِ دوردست
سرودم شماره زد
با ضربه‌های پُرتپش‌اش
گام‌های‌مان را.
□
بر جاي ليک، خاطره‌ام گنگ
خاموش ايستاد
دنبال ِ ما نگريست.
و چندان که سايه‌مان و سرود ِ من
در راه ِ پُرغبار نهان شد،
در خلوت ِ عبوس ِ شبان‌گاه
بر مانده‌گي و بي‌کسیِ خويشتن گريست

سبز! باشیم چه در باجه ی بانک چه در...

رشته ی مرطوب خواب ما به هدر رفت

که ره تاريک و لغزان است

....

وتمام سطرهایی که فراموشم کرده اند این لحظه!

این روزها آنقدر گریه کردم که بالش تمام روْیاهایم خیس است

گاهی دلم میگیرد

گاهی میخواهم فریاد بزنم

گاهی چشمهایم قصد حیس شدن دارد

گاهی حس میکنم قلبم زیر آفتاب ورم کرده است

گاهی..

گاهی که میبینم طناب دار بافته شده ام را در ذهنهایی که دوستشان دارم

گاهی که بدگوئیهایم را گوشهای دیوار ِ اجتماعهای سوگوار پریده رنگ صدا میشوند

گاهی که عزیزانم تهمتهای محصور درحقیقت ِ نبودن به بودنم را تائید میکنند

گاهی که آدمها فراموش میکنند در نگاه کسی که پرواز را نمیفهمد هر چه بیشتر اوج بگیری کوچکتر میشوی

گاهی که فراموشی عشق را میبینم در نگاهی که"برنارد روزن پیر" را با همدردیش با دلم از یاد برده که

جستجوی حقیقت بی فایده است

وقتی حقیقت را یافتید ممکن نیست به کسی بگوئید ودشمن شما نشود

گاهی...

اما نه

اگر فریادم به صدا بنشیند

اگر دستهایم به آسمان اجابت برسد

اگر سبز شوم

سبز

نه

بگدار با دردهایم ادامه دهم بگذار زخم باشم واستخوان رنجه اش به مویه های عاشقانه ام در محضر او ادامه ام دهد

میترسم از روزی که ننویسی مرا به تهمت بدگویی یا هرچه که آزارم میدهد ومن بهانه ای برای راز ونیازهای عاشقانه ام نداشته باشم

میترسم ننویسی مرا به تهمت بدگویی یا هر چه که آزارم میدهد ودستان بی پناهیش را به امنیت ناب مطلق متوسل نشوم

میترسم ننویسی مرا به تهمت بدگویی یا هرچه که آزارم میدهد وچشمانم دوری از عشقی را که حرفهایی تو از من گرفتش باران نیازش به بینیازترین بخشکد

نه بنویس دوست من

بنویس ونترس

از روز مهمانی خورشید

نترس از فردایی که بپرسمت چرا؟

نترس از داوری که شاهد ما خواهد بود

نترس از .....

نترس

یا علی

نظر خواهی من غیر فعال است

فکر کنم جواب نامه را برای خودش بنویسی بهتر است

http://haghighat2058.persianblog.ir/

شعر

yeshkindj — Tue, 21 Apr 2009 20:23:18 GMT

بسمِ الله الرحمنِ الرحیم

چند تا نکته

وقتی دیدی دشمنانت زیاد شده اند بدان حتما به جایی رسیده ای که حسادتشان را برانگیخته ای

فقط به خاطر رویا ابراهیمی عزیز که هم خودم هم آبجی تیام/مریم حقیقت/دوستش داریم مینویسم

مریم حقیقت زنده است وهر گز به احمقانه هایی که مینویسند اعتقاد نداشته خودکشی برای کسانی خوب است که از ترس دو طرفه متهم شدن به ننوشتن از خون این روزها وگیرهای قانونی وبعد از توقیف نشریه .........مینویسد دیگر نخواهم نوشت وبا شاگردانش هنوز به دشمنی ادامه می دهد بهتر است به گوشش برسانید دست از شایعه سازی بردارد کسانی که خانم حقیقت را میشناسند میشناسندش وهمین شناخت کافیست

آقایاخانم شایعه خجالت بکش

برای کسانی که نمیدونن این وبلگ متعلق به کی هست وبه صورتهای مختلف ازم می پرسن:

۱- این وبلاگ شعر متعلق به منه-زهرا رفیعی-

۲- دراین وبلاگ چند تا از شعرهام تقدیم به مریم حقیقت -استادم- هست

۳-...............................................................

سلام

با شعر آمده ام بدون تمام حاشیه هایی که بعضیها را فکر میکنند ادبیات میکند!

پر زد به سمت شعر غزل شد تمام راه

بارید درد عشق به دستان خیس ماه

دلتنگ روزهای خودش بود بی صدا

فریاد می کشید در این حسرت سیاه

ای مهربان فروغ زمانم حقیقتن

"تنها صدا ، صدای تو می ماندو هنوز" !

لبخند پشت درد ِ نگاهت شکسته است

زخمی ترین کبوتر دریا بهار شاه

پرواز کن دوباره شروعی همیشه باش

وقتی هنوز پنجره ای رو به سمت ماه....

وغزل دوم

هنوز پرسه زدن توی یک دوراهی که...

میان فاصله ها مانده رد آهی که...

و بغض کرده نگاهم همیشه های تو را

اگر چه باز ببارد مرا گناهی که...

سکوت پشت غرورت شکسته شد در باد

که زخم خورده ی دریایی و نگاهی که.../-

به میهمانی شعرت پرنده پر می زد

نمی شود بشود دل چراغ راهی که ...

"تنها صدا..صداست که میماند وهنوز..."

مصرعی از پسا غزلی زیبا از خانم مریم حقیقت

اگه اون که گمشده....

yeshkindj — Sat, 02 Aug 2008 16:48:18 GMT

هو العلی

سلام سلام سلام

مریم برگشته هست همین دور وبر نفس میکشه نوشته:

سلام
بگذا رننالم
من زنده ام به شایعه ها اعتنا نکن
زنده اما میل جان کندن در او
در انتظار روز میهمانی خورشیدم
اما این ابرهای همیشه سیاه....
دیگر نگران نباش آسوده بخواب...
می آیم
اگر شعر مرابرگردد
یا علی

اما این پست به احترام همه ی دلتنگیهام همه ی ترسهام همه ی ...حذف نمی کنم

سخت است دلی همیشه پر غم باشد

طوفان بوزد سمتش ومحکم باشد

پرواز کبوترانه اش به زنجیر شود

با بال شکسته باز مریم باشد

سبز آبجی تیامم

ارغوانی ترانه هایی که با هم لذت میبردیمشان

آبی دریچه هایی به جهان

دارم سعی می کنم مثل تو بنویسم

همه چی از اون شب لعنتی شروع شد

وتو عروس خوشه های اقاقی شدی

ومن آنشب گریستم

وکور شوم اگر دروغ بگویم

حس می کردم لحن صدایت دارد هر روز پیرتر می شود

حس می کردم تنهایی عمیقی دستهایم را می سوزاند

حس می کردم چیزی هست حتی اگر تو با گذشت همیشگیت از من پنهانش کنی

حس می کنم یه جایی ته دلم باعث میشه یه جایی تو عمق چشمام بسوزه ونتونم این سطرها رو ادامه بدم

هر چند

واژه رنگ زندگی بود وقتی از تو می نوشتم

چقدر منتظرت بودم

بلاخره آمدی با تما م شاعرانه گیهایت-آرین-که همه ی شهر شباهتش را می شناسند!

چقدر شعر شدم کنار آرامش دستان همیشه طوفانیت

چقدر به مغزم خواندن تحمیل کردی

.چقدر ترسیدم وقتی این کامپیوتر لعنتیDVDنخواند!

روزها من بودم وتو وآرین وبازی وبچگی

اما خواب که شریک آرین می شد من می ماندم وتو وشعر مثل همیشه

یادم هست یک شب که مرا فرستاده بودی پی نخود سفید!ِخواندن،بلور غم عمیق چشمهایت سمت نگاهت کشاندم

وقتی دلگیری وتنها غربت تمام دنیا از دریچه ی قشنگ چشم روشنت میباره

:خوبی مریم؟

:آره گلم(تکیه کلام دوست داشتنیت)گاهی چشمام الکی باریدنش می گیره،فردا میرم نت!

اون شب هم مثل همه ی شبهایی که دلتنگیت را از من مخفی می کردی گذشت

صبح عزمت را برای رفتن جزم کرده بودی ومن برقی در نگاهت دیدم که فقط می شد امید معنایش کرد

چنان در خود فرو مردی که من دیدم خود دردی

3ساعت بعد

برگشتی به قول خودت با دست پر!!!

ونگاهی که می گفت باز داری من را تنها می گذاری

وجواب آنهمه چرارابا شیطنت معصوم خاص خودت گفتی:خب دوسش دارم

اونهمه مهربونی باز کار دستت داده بود

یه شعر عاطفه تو شکست داد

وتو راهی سفر شدی

وقت راهی شدن تو کفترا شعرامو بردن چشام از ستاره سوختن منو به گریه سپردن

وحتی نتونستی تا شب بایستی،بهانه ات هم مستقیم نبودن راهی به دلتنگیهایت بود

باید ساعت5به رفتن می رسیدی وحالا۲:۳۰بود به سرعتِ دربه دریهای ِ باد راهی شدی ومن نفهمیدم چند لحظه مانده به رفتن رسیدی

تو ای تنهای معصومم چه دردآورسفر کردی

چقدر آرزو کردم دست پرت خالی برنگردد که میدانستم

شانه هایت عجیب طوفانیست

واگر......

زود فرو می ریزد

نمی خواهم باکسی جز تو حرف بزنم غرور دلپذیرتن مرا از گلایه باز می دارد که

چیزی زماه بودن تو کم نمی شود گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده ست

اما بگذار فقط بنویسمش

ای آسمون بهش بگو پشیمون می شی.....)

دلتنگم

هنوز خونه ی ما سراغ مهربانیهایت را می گیرد مادرم می گوید:کاش نرفته بود مثل دخترم برایم عزیز است

وانجمن شهر کرد هنوز از طنین دانسته های حرفهایت می لرزد ونمیداند این تمام تو نبود که چقدر بی حوصله بودی آنروز

رفته بودم عروسی

اما

دلم آشوب بود

:الو مریم جان خوبی آجی تیام؟

:زهرا قربونت برم(خدانکنه)نیم ساعت دیگه میزنگی/

:چشم

ومن از آنموقع تمام نیم ساعت ها رازنگیدم

چرا جواب نمیدی؟

نگرانتم مثل تمام نگرانیهای قشنگ تو،وقتی شنیدی هواپیما یی شمال(مدتها قبل از شمال تو شدنت) سقوط کرده وتمام شعرهای شمال را زنگ زدی ببینی شاعرانش زنده اند!

مثل وقتی اتوبوس یزد –مشهد تصادف کرده بود وتو تا سلامت همه ی ادبیات یزد را مطمئن نشدی آرام نگرفتی

بعضی ها گفتند چه مهربان

بعضی ها فراموش کردند

وبعضی هنوز می نویسند

شعر زندگی می کند

فقط بگو

دلت گرفته؟

اِ خب بلا می سر/که تو به عادت همیشه هایت فقط خوبی ها را ضبط کردی مثل یاد گرفتن همین جمله/بزنگ

من غمخوارو تو داری فکر نکن دل تو تنهاست

من صدای گریه هات ومیشنوم از راه دورم

مریم چرا همه ی فعلا رو ماضی مینویسم

نه

نگو که خوابیدی رو بال موجا

نگو گرگا...

نه

دعا کن مجبورنشم

آدم چقد حقیره رو

تو صورت تک تک آدما تف کنم

جواب بده تو رو خدا جواب بده

لااقل به حرمت همین شعرایی که میدونی فقط برای تو نوشتمشون

عروس غربت غمواژه های باران بود

میان دفتر شعرش غزل پریشان بود

عجیب مثل رهایی شبیه شعر فروغ

شبیه رابطه ی آفتاب وایوان بود

نمی شود به خدا سطر سطر دریا را

از آه او بنویسی که اوج طوفان بود

چه دردهای ...عمیقی کسی نمی فهمید

که سرنوشت غزلهاش تلخ فنجان بود

وبالهای غریب غزلپری پوسید

به بیگناهی اینکه زیاد انسان بود

برگرد

پسا غزل

yeshkindj — Wed, 11 Jun 2008 15:38:18 GMT

سلام

بعد از اینهمه امتحان ِهنوز مانده

حالا که آتش در سرم می سوزد انگار

به روزم با یک پست پر شعر

ازاینکه مرا می خوانید متشکرم

اول چند رباعی ویک غزل از آبجی تیامم مریم حقیقت که البته از سرودنش مدتها (فکر می کنم یک سال ونیم بعضی هم بیشتر)می گذرد

این رباعیها یک شب قبل از شروع نمایشگاه کتاب پارسال نوشته شده/۳۳تا بودن هر کدام یادم آمد را به تدریج همینجا می نویسم/

یادش بخیررررررررررررررررررررررررررررررر

اینم آبجی خانم وسی وسه پل/ببخشید هنر عکاسی من بهتر از همین نمیشه/

ای کاش که درباد به پایان برسم

یا از قفس آزاد به پایان برسم

من در تو خلاصه می شوم کاری کن

تا نیمه ی مرداد به پایان برسم

***

از مستی واز هستی جان می گوید

حافظ که فراتر از زمان می گوید

وقتی که عسل می چکد از شعر ترش

از شاخه نبات اصفهان می گوید

***

هر چند که از دست تو تحریم شود

بین همه عادلانه تقسیم شود

دل در من ساده باز هم معتقد است

باید که به چشمان تو تقدیم شود

***

آزاده وبر چوبه ی دار عاشق شد

آشفته ومست وبی قرار عاشق شد

هی طعنه نزن که باز برگشته دلم

باید که تو را سی وسه بار عاشق شد

***

ای کاش عزیزم غزل آلود شوی

در حنجره ها نغمه ی داوود شوی

هی پل بزنی به چشم بارانی من

یک روز که زنده می شوم رود شوی

***

انگشت نمای جاده باید بشوم

همصحبت جام وباده باید بشوم

ای همسفران مراقب من باشید

در نقش جهان پیاده باید بشوم

***

از گوشه ی آسمان مرا می خواند

آواره وبی نشان مرا می خواند

باید بروم بال مراپس بدهید

انگار که اصفهان مرا می خواند

***

ای کاش که این بهار عاشق بشوم

در غربت وانتظار عاشق بشوم

چشم تو وعاشق نشدن ممکن نیست

باید که سی وسه بار عاشق بشوم

***

باید که جهان دوباره تقسیم شود

شعر از غزل وقافیه تحریم شود

یعنی که دروغ می شود بعد ازتو

هر چند که عاشقانه تقدیم شود

***

از هر چه به غیر چشم تو بیزارم

دلتنگترین دست تو را کم دارم

یک روز به خواب من آشفته بیا

از.../.../..بیدارم

(خودش گفت نقطه چین باشم)

واما غزلش که همردیفم با او

جاده نگاه تلخ مسافر که مدتیست...

چشمان خیس وخسته ی زائر که مدتیست...

هی سعی می کند که تو را/ در خودش/گم است

هی داد داد داد که.. قادر... که.. مدتیست-

-از آسمان هشتم تو رد نمی شوم

بر من ببار غائب حاضر که مدتیست...

طوفان بریز حس غریبانه ی غزل

بر این زمین تشنه ی بایر که مدتیست...

دارم غروب می شوم از بی هوای تو

دارم به هر چه غیر تو کافر که مدتیست...



حالا صدای گریه ی باران سکوت شعر

ایوان...پرنده پرزده..زائر که مدتیست-

-در خود کبوترانه حرم را پریده است

تنها صداست مانده به خاطر که مدتیست...

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سبز

ایمان بیاوریم به شاعر که مدتیست...

۱۳۸۵/۷/۲۴

واما شعرهای خودم

غروب جاده پر از لحظه های تکراری

وگریه می شومت بین خواب وبیداری

سکوت شعر پر از بغضهای ناگفته

وطعم خیس غزلهات دردهان جاری

چقدر بگذرم از روزهای دلتنگی

وپرسه هی بزنم در شب خود آزاری

رها شوم بروم در فضای بی برگشت

چقدر دوره شوم در جنون ادواری

غروب جاده منی که دوباره عاشق/نیست

رسیده ایم به هم توی چار دیواری

وغزل دوم که همردیفم با آبجی تیامم

من کاغذ وقلم واتاقی که مدتیست...

هی فکر می کنم به اجاقی که مدتیست...

یک لحظه شعر می شوم اما نمی شود

روشن کنم دوباره چراغی که مدتیست...

هی جام پشت جام ومستم نمی کند

بی دستهای عاشق ساقی که مدتیست...

پیوسته باز سمت تو را می دهد نشان

در من صدای تلخ کلاغی که مدتیست...

هی شعر می شود وغزل گریه می کنم

هر پنجشنبه یاد تو داغی که مدتیست...

از این ردیف وقافیه هایی که مرده اند

دیگر کلافه ام وچراغی که مدتیست...

یا حق

هوالباقی

yeshkindj — Thu, 27 Mar 2008 07:38:18 GMT

۱- سلام

۲- سال نو جدید و مبارک /سالی پر از پول و شادی برایتان آرزو می کنم

۳- عید امسال برایم قشنگ بود هرچند متوجه آمدنش نشدم!

۴- با یک پسا غزل آمده ام که ... شما نظر بدهید

۵- اینبار به تقدیم مادرم و آبجی گلم مریم حقیقت که این روزهابی قرارآمدنش هستم

۶- دوستان مرا یخوانید(مریم حقیقت آبجی تیام/ سنگ دل (یادگاری آنسوی ..)که شاید آحرین پستش میباشد و همه دوستانم )

۷-درحقیقت آنچه می ماند به دل یادیست از یاران خوبم

یادگاری ماندنی در سینه از مهر تو دارم

۸- دوباره از آمدنتان سپاس

۹- یک عدر خواهی از سید مهدی موسوی

۱۰- خواستم یک پسا غزل سپیدهم بنویسم که تکمیل نشده ولی به زودی زود

۱۱-دیگر حرفی نمانده...!!!!!!!!!!!!

۱۲-

۱۳- با اجازه از آقای سیدمهدی موسوی دروغ روزسیزدهم ((کتابهای سید مهدی موسوی بدون سانسور با مجوز از وزارت ارشاد به چاپ رسید))

بانوی سرخ غزل...

خیال زد به سرش شاعرانه بنویسد

*صدای سرخ غزل * را ترانه بنویسد

همیشه های خودش زا به زخم هایی که

به استخوان تنش.../عامیانه بنویسد

غروب توی خیابان چقدر ساکت بود

برای اینکه کسی عاشقانه بنویسد

چقدر پر شده ازلحظه های بی برگشت

چقدر پر شده تا بی بهانه بنویسد

وبالهای کبوتر شکسته تر می شد

که این فرشته غزل مادرانه بنویسد.

همیشه هایتان شاد

یا علی

هوالعشق

yeshkindj — Sun, 03 Feb 2008 08:08:14 GMT

سلام

بعداز امتحانات خستگی ام را توی این صفحه ی مجازی خالی می کنم.

یک خبر بخوانید:http://www.sheremaryam2.blogfa.com/

کسی دوباره غزلخوان چشم دریا شد

درون حادثه ای خیس ماه زیبا شد

چه سرنوشت عجیبی میان دستانش

خدا رقم زده تا اینکه ماه زیبا شد

ومشک تشنه ی یک جرعه آب شط بودو...

فرات تا به ابد غرق این معما شد

غروب یخ زده اینجا خدا دلش ابریست

ولی چه فایده؟ وقتی سکوت معنا شد...

که روز سوگ ابالفضل مادرم می گفت:

دوباره مثل خدا کربلا چه تنها شد

سبز باشید

یا علی

هوالعشق

yeshkindj — Mon, 10 Dec 2007 06:54:18 GMT

ابن وبلاگ را هم بخوانیدیا یک خبربخوانید:

http://www.sheremaryam2.blogfa.com/

هدیه شب یلدا / به همیشه حقیقت مهربانم (مریم ) / وهمه عزیزانی که دوستشان دارم

این منم

دختری که شعرهاش را

پشت کیلومترها فاصله

توی چار دیواری اتاقی که هرگز نبود

پنهان میکند

من /تورا

بیت بیت عا شق شدم.

...

وقتی که شعرهای جهان هم شبیه توست

حتی ردیف پر هیجان هم شبیه توست

بانوی دردهای تورا گریه می شوم

حالا بگو چطور ... امان هم شبیه توست

دارد تمام بغض غزل / های / های من

1 – " یک مریم جدید..." که آن هم شبیه توست

وقتی که چشم های تو را خیره می شوم

حس می کنم زمین و زمان هم شبیه توست

آ رامشی عجیب دلم را گرفته است

از من نشان نخواه ، نشان هم شبیه توست ...

اصلن تمام آنچه سرودم برای تو

وقتی که شعرهای جهان هم شبیه توست

1 – " یک مریم جدید ... مرا زنگ می زند

بر شانه های مضطربم چنگ می زند "مریم حقیقت

سلام

از دوباره آمدنم خوشحالم

این پست شعر نیستم ...

کمی متفاوت/تر

جامعه شناسی ادبیات:مباحث اجتماعی در ادبیات فارسی را مطالعه می کند.

تعریف:تئوری علمی جامعه ،شناخت حرکات وبررسی قوانین حاکم بر این حرکات است.

جامعه شناسی دانش(دانش جامعه شناسی scolgy of knowledge )

کلی ترین تعریف: رویکردی درصدد شناخت این که انظباط های فکری مختلف چه برداشتی

از دانش دارند یا داشته اند. فهمی که با بررسی خواستگاههای اجتماعی ،تاریخی این

نظم های فکری ونحوه ی تحول وتکامل آنها در قبال فشار ها وانگیزه های بیرونی ،خواست

اجتماعی ،ایدئولوژیک و... امکان پذیر است.

به طور خاص ادعای این مبلغان در جامعه شناسی دانش این است که چنین توجهاتی در واقع

کلا" مورد پذیرش واقع شده ودانش وحقیقت را برای اعضای یک اجتماع تاویلی جمعیت

حرفه ایی سازمان تحقیقات علمی و... تعیین می کند.این رویکرد یک رویکرد بسیار موثر در

زمینه علوم اجتماعی و انسانی است.اولین کسی که این چنین دعویاتی را به اسلوبی نظام مند

وهمینطور اصطلاح جامعه شناسی دانش را به شکل کاملا" برنامه ریزی شده مطرح کرد

کارل مانهایم بود .دیگر سرچشمه های این رویکر از سنت مارکسیستی مشهور به نقادی

ایدئولوژی نگر در سنت کلاسیک است.بعد تر مکتب دیرینه شناسی یا همان تبار شناسی

توسط میشل فوکو ترسیم شد.

البته دامنه نظریات این متفکران باهم متفاوت می باشد .

نقص اینگونه نظریات:

بحث های اجتماعی،نسبی گرایانه است که می تواند در دام شکاکیت شناخت شناسانه واخلاقی

بیافتند که هیچ تفاوتی بین صــــدق وکذب جز تفاوت های تعین یافته توسط این یا آن مجموعه

توجهات واولویتهای فرهنگی قائل نمی شود.آشکار ترین اشتباه نزد فلاسفه آنارشیست مثل پل

فیرابند است که صرفا"حاصل نادیده گرفتن تمایز اساسی بین ساحت کشف وساحت توجیه

است.

ساحت کشف: همه ی عوامل انگیزاننده جامعه شناسانه، مذهبی،روانی ،زیستی، حرفه ایی،

و... است که تفکرات اهل علم را از جهتی خاص حائز اهمیت قرار می دهد.

ساحت توجیه:مسائل کاملا" مجزایی که در نتیجه مورد بحث قرار گرفتن یک نظریه یا

فرضیه بر حسب بهترین معیارهای موجود مطرح می شوند.

متخصصان دانش جامعه شناسی برای دستیابی به صلاحیتی ورای حوزه ی توجهاتی خویش

بروز می کنند واین پنداشتها تحت عنوانهایی مطرح می شود از جمله پسا مدرنیته و اسلوب

نوپراگماتیستی.

در آخراین که جامعه شناسی دانش شاید در بهترین حالت یعنی عرصه مناظرات بینارشته یی

باشد که امروزه این مسائل در آن عرصه با نهایت دقت وحفظ حداکثر دید نسبت به تفاوتهای

نهفته پی گیری می شوند.

از کم و کاستی هایی که داشت معذرت

برای اطلاعات بیشتر رچوع کنید به :

فلسفه ی علم از کوون

کریستوفرنوریس

جامعه شناسی ادبیات از علی اکبر ترابی

یا علی

بدرود.